Als de gemiddelde middelbare schoolleerling gevraagd wordt wat hij of zij van school vindt, krijg je vaak het zelfde antwoord. Vaak in de trant van stom, vervelend en ik heb er een hekel aan. Zonde, want school kan heel leuk zijn. Kinderen hebben er echter een aversie tegen gekregen omdat ze het soms moeilijk of saai vinden. Ook kan pesten een rol spelen. Zelf vond ik school leuk. Dit kwam grotendeels omdat ik de waarde van educatie kende.
Zelf ben ik de oudste thuis. Toen ik in het laatste jaar van de basisschool zat, heeft mijn vader mij apart genomen voor een heel belangrijk gesprek. Ik was immers het eerste kind dat naar de middelbare school ging van ons gezin. Hij legde mij uit wat de waarde van educatie was. Dat het niet vanzelfsprekend is dat ik naar school ga; dat het een privilege is en dat ik dankbaar moet zijn voor het feit dat ik kwalitatief goed onderwijs krijg zonder dat mijn ouders een fortuin hoefden te betalen. Dat ik veilig naar school kan fietsen. Dat ik – ondanks mijn visuele beperking – toch naar een reguliere school kan gaan en dat ik vanuit Visio hulpmiddelen krijg waardoor ik gewoon mee kan doen met de lessen. Geloof mij, dat gesprek was één van de waardevolste gesprekken in mijn leven. Ik ben mijn vader dankbaar dat hij mij hier op wees. Ik besef nu pas hoe gefortuneerd ik ben. 
Ik ben gezegend door Allah; inmiddels heb ik mijn bachelor gehaald, alhamdoelillah. Er zijn genoeg mensen op deze aarde die nooit de mogelijkheid hebben gehad tot basisonderwijs en genoeg die niet kunnen lezen en schrijven.
Helpende hand
Ondanks dat ik de waarde van school kende, en ik er erg dankbaar voor was had ik het toch moeilijk. Mijn ouders hadden geen diploma’s. Mijn moeder is zelfs niet naar school geweest. Mijn opa en oma zijn jong overleden, waardoor mijn moeder voor haar broertjes en zusjes moest zorgen. Mijn ouders wilden dat ik mijn best deed op school. Zij wilden mij graag helpen maar meenden dat zij niet over de juiste kennis beschikten. Het enige vak waar mijn vader mij kon helpen was Frans, omdat hij zelf de taal beheerste. Het voelde fijn om naar mijn vader toe te gaan en om hulp te kunnen vragen. Gedurende mijn tijd op de basisschool hebben zij mij echter niet geholpen. Dat neem ik ze niet kwalijk. Toch had het wel zin kunnen hebben. Ik had wat moeite met spelling en rekenen. En ook al konden mijn ouders waarschijnlijk op het gebied van spelling niet zo veel voor mij betekenen, een beetje hulp met rekenen was niet verkeerd geweest.
Begeleiding
Ik zie steeds vaker ouders begeleiding regelen voor hun kinderen in de tijd dat ze op de basisschool zitten. Ik vind het echter jammer dat ouders dit zelf niet doen. Waarom zou een ander dat wel kunnen, omdat hij toevallig rondloopt met een Pabo-diploma. Ik heb veel geleerd van mijn ouders, maar dit is wel een punt dat ik zelf anders zou willen doen. Ik heb bij een vriendin gezien dat zij zelf haar zoon begeleid. Op een hele speelse manier geeft zij hem opdrachtjes. Hierdoor kent hij al een groot aantal letters voordat hij in groep 3 begint. Ik vroeg haar wat haar motivatie was. Ze zei dat ze wilde dat hij een voorsprong kreeg zodat hij in de tussentijd het Arabisch alfabet kon leren zonder dat hij het ging verwarren met de Nederlandse letters. Het leren van nieuwe dingen moet leuk zijn. Door van jongs af aan kinderen mee te geven dat leren iets moois is en af en toe de hulp aan te bieden die ze nodig hebben, kunnen we er misschien ervoor zorgen dat kinderen school zien als een kans voor de toekomst in plaats van een last voor het heden.
