Na een tijdje zoeken is het toch gelukt een gaatje te vinden in Aïcha’s drukke agenda. Het is even geleden dat ik haar nog zag, maar ik ken haar al sinds het begin van mijn eigen bekering in 2009.  Aïcha Raes rolde 15 jaar geleden als vanzelfsprekend in de vandaag grote vrouwenorganisatie Al Minara in België. Vele handen maken licht werk en met ondertussen ongeveer 7000 leden en 60 vaste vrijwilligers slaan deze vrouwen de handen in elkaar om de nood aan hulp, steun, begeleiding en allerlei activiteiten voor en door vrouwen aan te bieden. Ook bouwen ze bruggen in de samenleving en wordt er vooral veel aan liefdadigheidsprojecten gewerkt. Dat Aicha’s inzet gewaardeerd wordt, blijkt uit de prijs die haar deze week overhandigd is door de stad Gent voor haar rol “als  vertegenwoordiger voor moslims in Gent en als brug om mensen sociaal wegwijs te maken”.

Bekering

Geschoold in het Katholiek onderwijs met een broer die priester is en als lid van de Chiro, een landelijke christelijk geïnspireerde jeugdbeweging, groeit Aïcha vrij gelovig op in Lovendegem. Het ontbreekt haar echter aan heel wat logica in het christendom en ze kan zich nooit verzoenen met het macht -en geldmisbruik van de Kerk.  Op 18 jarige leeftijd komt Aïcha voor het eerst in contact met moslims via uitwisselingsprojecten op school. “Ik voelde me gelijk verbonden met hen en kon me vinden in hun waarden en normen zoals het enorme respect naar de ouders toe”, merkt Aicha op. Ze voelt dat dit de richting is die ze wil uitgaan. Ze komt voor een zware keuze te staan. In haar toenmalige leefomgeving en in die tijd (1993) waren immers geen moslims, geen boekjes, geen internet of andere info te vinden.

Een lichtpunt in de zoektocht naar islam

Haar vader werd op een bepaald moment toen erg ziek en ze stond hem bij. Ze verrichtte veel smeekbedes en zowel Aïcha als het gezin gingen door een erg moeilijke periode. “Het keerpunt kwam er  toen op een morgen mijn vader wakker werd en zei, dat hij in een droom ‘Mohammed moqqadem’ had zien staan.” Gezien niemand Arabisch sprak, was dit zeer bijzonder. Bij navraag blijkt dit ‘Mohammed, degene die ons voorgaat’ te betekenen. “Toen wist ik het zeker”, zegt ze. “Ik bekeerde me en startte verzekerd mijn weg als moslima.”

Al Minara als lichtpunt in de zoektocht naar islam

Op zoek naar lotgenoten om interesses en gedachten uit te wisselen, botst ze op een organisatie ‘Islamitische vrouwen Gent’. Enkele bekeerde vrouwen die wekelijks samenkomen om een onderwerp in het licht van de islam te bespreken. “De gedachte begon al gauw te groeien om een groep op te bouwen die een licht in de duisternis kan bieden”, zegt Aïcha. “Het aantal vrouwen met interesse in de islam nam danig toe.” Net als een vuurtoren een veilige haven biedt op zee, ontstaat Al Minara in Vlaanderen als een lichtpunt in de zoektocht naar islam met Aïcha als kapitein. Eerst voornamelijk in de huiskamers, maar al snel met stappen naar de buitenwereld. “Mijn deuren staan steeds open voor iedereen”, verkondigt Aïcha. En ik ben hiervan zelf getuige: hoeveel beginnende ‘zusjes’ spoelden aan op Aïcha’s  strand? Op zoek naar richting, houvast, gelijkgezinden en een opstap naar een nieuwe leefwereld en nuttige bezigheden op de weg van Allah.

Een zaadje werd geplant

“In Vlaanderen is Al Minara zo broodnodig en zowat de kleinschalige tegenhanger van de vrouwenorganisatie Femma en de islamitische geïnspireerde tegenhanger van de KVLV (red. Katholiek Vormingswerk van Landelijke Vrouwen),” zegt Aïcha tevreden. Als een rots in de branding zet ze zich dag en nacht in om het geplante zaadje te bewateren. Wie haar kent vraagt zich af hoeveel uren er in een dag zijn en wat een mens in staat is te dragen. “Onderweg was het soms moeilijk en dacht ik soms om op te geven, maar ik ben blij dat ik doorgezet heb. Het is mijn roeping en Al Minara is zoals mijn kind.”

En de doorzetting werpt zijn vruchten af. Met enige trots deelt Aïcha mee dat er tegenwoordig twee vrouwenhuizen zijn waar allerhande activiteiten doorgaan voor en door vrouwen en ook voor de allerkleinsten. “Al Minara was in eerste instantie een organisatie voornamelijk voor zoekende bekeerlingen, maar is uitgegroeid tot een multicultureel allegaartje”, vermeldt Aïcha .”Vele zusters die hun eerste stappen in de islam zetten, vinden steunpunten in verschillende steden. Geboren moslima’s  die vaak voor gesloten deuren staan in de plaatselijke moskeeën en in hun gemeenschap geen gehoor vinden om zaken op poten te zetten, sluiten zich gaandeweg aan”.

Ouders als steun en toeverlaat

De waaier aan activiteiten binnen de organisatie is uitgebreid. “Mijn doel is steeds om mensen samen te brengen omwille van het goede” merkt Aïcha op. “Naast mijn gezin en mijn drukke commerciële job, heb ik steeds de behoefte gehad om sociaal religieus geïnspireerde activiteiten uit te oefenen en me in te zetten voor de allerzwaksten in de maatschappij. Ik kreeg dit mee van mijn ouders en hoop ook deze fakkel door te geven aan mijn eigen kinderen. Als kind zag ik mijn vader constant in de weer voor de kwetsbaren  in de samenleving, dus dit heb ik grotendeels mee van hem. Mijn ouders hebben me bovendien altijd gesteund in mijn bekering en tot voor kort vond je ze ook vaak terug bij verschillende activiteiten. Mijn moeder bakt bijvoorbeeld graag wafels op een wereldbrunch en mijn vader werkt mee van achter de schermen. Mijn ouders zijn steeds mijn steun en toeverlaat geweest.”

De profeet vrede met hem zei over liefdadigheid: “Bescherm jezelf tegen het vuur, ook al was het door het weggeven van een dadel” (Boechari, Moeslim)

Allerhande liefdadigheidsprojecten

Samen met andere gedreven vrijwilligers zet ze zich in voor allerhande liefdadigheidsprojecten. In het binnenland bevoorraden ze bijvoorbeeld asielcentra en de ‘sans papiers’ en in het buitenland loopt onder andere een ‘Marokko project’. Hierbij worden ondertussen al ruim 500 arme kinderen in het noorden en zuiden 3 jaarlijks voorzien van een pakket van hun Belgische ‘hulpmoeder’. Met de financiële steun van Al Minara werd ook al een schooltje gebouwd.

Als zich een nood aanbiedt, worden er in een mum van tijd geld of spullen ingezameld voor de goede doelen. “Het succes van deze acties schuilt hem in de verbondenheid en betrouwbaarheid,” verklaart Aïcha. “Mensen geven liever hun geld aan een kleinschalig project, uitgevoerd door vrijwilligers zonder eigenbelang en met de nodige transparantie en effectieve bewijzen van de uitvoerbaarheid.”

Droom

Als ik haar vraag of ze nog droomt, knikt ze steevast. “Ik zou graag overal in Vlaanderen vrouwenhuizen zien en in Marokko, waar mijn hart ligt, hoop ik dat we weeshuizen en opvangtehuizen kunnen opzetten”.

Aïcha’s taak is duidelijk nog niet ten einde. Door goed te doen naar anderen en een lichtpunt te bieden, hoopt zij saamhorigheid en een oemma (islamitische gemeenschap) gevoel te creëren binnen de Europese, Vlaamse context.

Door her en der zaadjes te planten, opent ze niet enkel deuren naar hassanaat (beloningen) voor zichzelf, maar vormt ze ook mogelijkheden voor zovele anderen om het goede te doen.

En jij, waar plant jij je zaadjes?

Rolmodellen uit de geschiedenis

Vaak lezen we inspirerende verhalen van sahabiyaat (de vrouwelijke metgezellen) die onze rolmodellen zijn. Ze leverden voorname prestaties op alle domeinen van de maatschappij en religie. Zo lees je over de gelovige vrouwen die mee verantwoordelijk waren voor de overwinningen van de moslims en anderen die op politiek vlak mee instonden voor successen. Meer nog vind je verhalen over de grondige kennis en het begrip van sommigen van deze eerste generatie vrouwen en hoe ze dit onderrichtten. Anderen blonken uit in verfijnde kunsten of runden bloeiende handelszaken en droegen hun steentje bij aan de plaatselijke industrie. De daden van deze nobele vrouwen getuigen van vroomheid, onbaatzuchtigheid, doorzetting, moed, kracht en intelligentie. Het waren aardige vrouwen met sterke verheven karakters.

 

Toch lijkt de kloof tussen deze voorbeelden –  van wie sommigen het paradijs beloofd werd – ons vaak groot. De afstand tussen hun leefwereld en die van ons is aanzienlijk. In onze dagelijkse leventjes lijken we niet te kunnen tippen aan hun levenswijze en lijkt het alsof we de kracht en grootsheid van hun daden en de schoonheid van hun karakter niet kunnen evenaren.

 

Toch bots ik geregeld op gelovige power vrouwen met een doel of een missie. Gedreven, gemotiveerd en geïnspireerd. Niet enkel woorden, maar ook daden. Ze proberen ieder op hun manier de schoonheid van de islam uit te dragen, groot of klein. Graag deel ik met jullie mijn ontmoetingen met deze bijzondere vrouwen en wat ze precies doen op hun weg naar Allah in deze doenja.

 

Lees mee en laat je motiveren en inspireren.

Hoofdfoto: Pixabay/PIRO4D