Gedreven, gemotiveerd en geïnspireerd door het licht van de islam dragen de vrouwen die ik spreek hun bijdrage aan de samenleving met liefde en kracht. Vandaag spreek ik Nawale (38), biologische moeder van drie kinderen en zoog- en pleegmoeder van een weeskind. Zowel zij als haar pleegzoontje stralen en tijdens het gesprek moet ik meermaals mijn tranen bedwingen. Haar leven valt, net als bij haar zoektocht naar de islam, als puzzelstukjes in elkaar. Het geweldige gevoel dat ze ervaart door voor een achtergelaten kindje te zorgen en hem zelfs te zogen na jaren geen melk geproduceerd te hebben, deelt ze graag met ons.

Allah opende haar hart

“Marokko voelde als thuiskomen”

Vandaag de dag woont Nawale met haar gezin al vijf jaar in Tanger, Marokko. Haar man is een derde generatie Belg van Marokkaanse afkomst uit Brussel. Hij werd haar voorgesteld toen ze na haar studies Godsdienstleerkracht Arabistiek ging studeren in Leuven. Toen later de kinderen naar school gingen, ervoer het gezin moeilijkheden om de opvoeding van thuis samen te laten lopen met de opvoeding op school.

Nawale had nog nooit een voet gezet op Marokkaanse bodem en dacht in eerste instantie niet aan verhuizen. Maar toen ze op een zakenreis van haar man in Tanger van het vliegtuig stapte, opende Allah haar hart. “Een overweldigend gevoel, net als met mijn bekering, weer een stukje openbaring. Ik wist gelijk dat ik hier wou wonen,” lacht ze, “het voelde als thuiskomen.”

Islam als een puzzel

Nawale komt oorspronkelijk uit een niet religieus, doch spiritueel gezin. Ondertussen ruim zestien jaar geleden studeerde ze voor godsdienstleerkracht. In haar studies wordt ze verplicht andere religies onder de loep te nemen en hierover een boek te lezen. Ze botst op het boek van Karen Armstrong: ‘De profeet’. Tot haar eigen verbazing leest ze het in één trek uit en ervaart het als een openbaring. Ze omschrijft zichzelf als altijd zoekende geweest te zijn, maar het vonkje krijgt nu een echte vlam. Haar hele leven begint vanaf dan te draaien rond de zoektocht naar Allah en onderzoek naar de islam. Even later spreekt ze mompelend alleen in een parkje met een boekje de shahada (geloofsgetuigenis) uit.

Islam als puzzel

“Ik ervaar de islam als een puzzel,” zegt ze, “alle stukjes vallen langzaam maar zeker in elkaar.” Als ik haar vraag wat haar het meest aanspreekt in de islam antwoordt ze onmiddellijk: “de rechtvaardigheid en de antwoorden op mijn levensvragen. Het christendom biedt enkel orthodoxie, terwijl  de islam vooral ook orthopraxie aanreikt. Je krijgt een duidelijk doel voor ogen en hierbij krijg je tevens de handleiding. Ik heb dit kader en deze gebruiksaanwijzing nodig om functioneel te kunnen leven.”

Ze noemden het weeskind Qassim

In de begintijd werkt Nawale in Marokko als kleuterjuf en bezoekt ze met haar klas meermaals een weeshuis. Dit laat een enorme impact op haar na. “Je wil ze zo allemaal mee naar huis nemen, die pasgeboren achtergelaten baby’tjes,” zegt ze met een emotionele stem.

“Er was een moment enige tijd geleden dat we eraan dachten om te gaan voor een 4e kindje. Ik werd onmiddellijk zwanger, maar verloor gelijk terug mijn vrucht. Kort nadien deed zich hetzelfde voor. Dit maakte me uiteraard vrij triest, maar nog meer droefheid haalde ik uit het feit dat ik het moeilijk had om dit lot te accepteren. Tot Allah de droefheid uit mijn hart haalde. Ik werd terug dankbaar en besefte van welke enorme zegeningen ik voorzien was door twee gezonde meisjes en een flinke jongen te hebben. Ik zette de zwangerschap gewoon uit mijn hoofd.”

Een paar maanden later aan de ontbijttafel haalt Nawale’s man, vrijwel uit het niets, adoptie aan. “Ja! Ja! Ja!” antwoordt Nawale. “Dit voelde alweer als een openbaring, iets wat Allah in mijn hart plaatste.” Een paar dagen later bezoekt het koppel een weeshuis. Van de vele kindjes aanwezig, was er een jongetje net binnengebracht en nog niet voorzien van een voornaam. Ze noemen hem gelijk Qassim.

Adoptie
Adoptie is eigenlijk niet de geheel juiste term. Islamitisch spreken we over kafala (islamitische pleegzorg), waarbij je het recht krijgt je over een kind te ontfermen volgens bepaalde regels. Het kind draagt echter niet de familienaam van het gezin, maar van zijn oorspronkelijke vader als die gekend is of een willekeurige naam als die onbekend is. De pleegouders worden voogd en krijgen hoederecht, maar wettelijk wordt het pleegkind nooit gezien als je eigen kind. Zo heeft het bijvoorbeeld geen erfrecht.

Borstvoeding weer opgewekt

Na bezoek aan het weeshuis gaat Nawale huiswaarts op zoek naar informatie over borstvoeding. Het is immers al ruim vier jaar geleden dat ze haar jongste dochter nog zoogde.

“Belangrijk voor ons is dat de adoptie gebeurt zoals de islam ons voorschrijft en dat we een verwantschap kunnen hebben doordat ik melkmoeder kan zijn. Dit betekent automatisch dat ik, noch mijn dochters ons ooit hoeven te bedekken bij Qassim en hij als mijn zoons en dochters melkbroertje wordt.”

Ze richt zich tot Allah met vele smeekbedes en ontdekt hoe ze met simpele maagtabletten en kolven haar melkklieren kan stimuleren. Borstmelk heeft immers niets te maken met hormonen leest ze, maar alles met klieren. Na amper 24 uur verschijnt de eerste melk en gaat Nawale Qassim voeden in het weeshuis.

De profeet Mohammed vrede zij met hem zei: “Als iemand een wees over het hoofd aait omwille van Allah, zal hij gezegend worden voor elk haar waarover zijn hand heeft gestreken; en als iemand een weeskind goed behandelt onder zijn verzorging, hij en ik zullen zoals deze twee zijn in het Paradijs,” twee vingers samenvoegend. (hadith in Sunan at-Tirmidhi)

Vreugde en rahma

Nawale en haar man besluiten om de mogelijke adoptie nog even stil te houden voor de andere kinderen. Ook al voedt ze Qassim nu dagelijks in het weeshuis, het gezin is nog niet zeker of ze Qassim wel degelijk mee naar huis mogen nemen. De procedure aanvraag loopt. Na ongeveer een vijftal weken is het adoptieproces echter wel rond en krijgen ze Qassim mee naar huis. Zijn zoogbroer en -zussen ontvangen hem met veel vreugde. “Het is zo een eer om me over hem te mogen ontfermen”, zegt Nawale, “hij brengt overal rahma (barmhartigheid) en plezier. Het gevoel dat je krijgt door voor een achtergelaten kindje te zorgen is niet te beschrijven. Ik zoek mijn beloning bij Allah, maar de dankbaarheid die Allah in mijn hart plaatst in deze doenja (wereld) is al een geschenk op zich.”

Iedereen is gek van Qassim. “Telkens ben ik verwonderd als we ergens komen, hoe mensen geneigd zijn spontaan over zijn hoofdharen te strelen en dit doet me telkens denken aan de hadith (overlevering) waarin onze geliefde profeet, vrede en zegeningen zijn met hem, zegt dat men zegeningen zal krijgen voor het aantal haren waarover gestreken wordt. “

“Qassim zijn voorziening was reeds voorgeschreven en hij was bestemd om deel uit te maken van onze familie, daar ben ik rotsvast van overtuigd. Bijzonder is ook hoe Qassim erg op mijn man lijkt, meer nog dan onze eigen zoon soebhanAllah (Heilig is Allah).”

Nawale heeft nog een boodschap te delen: “Ik raad één ieder voor wie het enigszins financieel, familiaal en administratief haalbaar is, om kafala te overwegen. Het is waarlijk een grote ni’mah (gunst). Zestien maanden later hangt Qassim nog steeds aan de borst en maakt hij ons gezin compleet!”

Rolmodellen uit de geschiedenis

Vaak lezen we inspirerende verhalen van sahabiyaat (de vrouwelijke metgezellen) die onze rolmodellen zijn. Ze leverden voorname prestaties op alle domeinen van de maatschappij en religie. Zo lees je over de gelovige vrouwen die mee verantwoordelijk waren voor de overwinningen van de moslims en anderen die op politiek vlak mee instonden voor successen. Meer nog vind je verhalen over de grondige kennis en het begrip van sommigen van deze eerste generatie vrouwen en hoe ze dit onderrichtten. Anderen blonken uit in verfijnde kunsten of runden bloeiende handelszaken en droegen hun steentje bij aan de plaatselijke industrie. De daden van deze nobele vrouwen getuigen van vroomheid, onbaatzuchtigheid, doorzetting, moed, kracht en intelligentie. Het waren aardige vrouwen met sterke verheven karakters.

 

Toch lijkt de kloof tussen deze voorbeelden –  van wie sommigen het paradijs beloofd werd – ons vaak groot. De afstand tussen hun leefwereld en die van ons is aanzienlijk. In onze dagelijkse leventjes lijken we niet te kunnen tippen aan hun levenswijze en lijkt het alsof we de kracht en grootsheid van hun daden en de schoonheid van hun karakter niet kunnen evenaren.

 

Toch bots ik geregeld op gelovige power vrouwen met een doel of een missie. Gedreven, gemotiveerd en geïnspireerd. Niet enkel woorden, maar ook daden. Ze proberen ieder op hun manier de schoonheid van de islam uit te dragen, groot of klein. Graag deel ik met jullie mijn ontmoetingen met deze bijzondere vrouwen en wat ze precies doen op hun weg naar Allah in deze doenja.

 

Lees mee en laat je motiveren en inspireren.

Hoofdfoto: pixabay/Kelin