Van onze correspondent in Oran
Mijn man kent zijn eigen land soms niet meer terug. Toen hij klein was, liepen de kinderen bij elkaar in en uit, schoof hij voor het eten net zo makkelijk aan bij een vriendje of een tante en had zijn moeder altijd gasten. Nu is iedereen erg op zichzelf. Dat hoor ik van jong en oud, van de huisvrouwen die ik ken tot de leraressen en directrice van de school. Bij de kinderen is het niet veel anders. Mijn oudste dochter heeft maar één vriendin die regelmatig bij ons thuis komt spelen en het is daarbij geen toeval dat beide vaders elkaar van vroeger kennen. Mannen hebben er minder last van omdat zij hun sociale contacten vooral buitenshuis hebben. Dat maakt het gevoel ook zo dubbel, want op straat is iedereen altijd heel hartelijk. Maar de huizen zijn als forten. Wat wel handig is, is dat in de meeste huizen de ontvangstsalon vlakbij de voordeur ligt, zodat de rest van het huis privé blijft. Zo kun je, als een ander familielid visite heeft, gewoon je eigen gang blijven gaan.
“De prijzen in deze eetwinkels zijn nog niet betaalbaar voor de gemiddelde Algerijn, dus je ziet daar vooral de rijke elite binnen”
In de stad Oran zien we steeds meer nieuwe moderne winkels verschijnen. Een ijssalon met zelfgemaakte natuurlijke aroma’s en een écht ijsdiploma aan de muur! Wat een verschil met het chemisch-roze softijs bij ons in het dorp. Als we iets te vieren hebben, gaan we naar patissier Le Carré, die vooral heel goed is in chocoladegebakjes. En onlangs werden we attent gemaakt op een redelijk goed gelukte kopie van McDonald’s. De prijzen in deze eetwinkels zijn nog niet betaalbaar voor de gemiddelde Algerijn, dus je ziet daar vooral de rijke elite binnen. Ik heb dan best wel een dubbel gevoel, want voel me bij dat soort mensen eigenlijk niet thuis.
Duizend-dingen-doekje
De moderne eetzaken zijn over het algemeen strak ingericht en goed schoon. Daar zit je niet vastgeplakt aan een smoezelig tafelkleed dat met een al dagenlang gebruikt duizend-dingen-doekje is schoongemaakt en hoef je niet bang te zijn voor pijn in je buik de volgende dag vanwege een onhygiënische keuken. In de kleinere steden en dorpen zijn de uitgaansgelegenheden vaak men only. Bijvoorbeeld de koffiehuizen, die worden gebruikt als uitvalsbasis door de mannen die werkeloos zijn en niet thuis willen of kunnen zitten bij hun vrouwen. De restaurants zijn er voor werkers die vanwege de afstand niet naar huis kunnen voor de warme lunch. Daar staat vaak een barbecue buiten voor (een broodje met) gegrild gehakt of je kunt er een stoofschotel krijgen die in grote pannen wordt klaargemaakt.
In de grotere zaken hebben ze vaak wel een familieruimte, zodat vrouwen en gezinnen apart van de mannen kunnen eten. De nieuwe zaken in de grote stad doen niet meer aan deze scheiding, en daar zie je juist veel vrouwen samen lunchen of koffie drinken nadat ze gewinkeld of gewerkt hebben. De restaurants spelen daar ook op in door vooral vrouwen in de bediening te hebben. Je zou het bijna women only kunnen noemen.
